«Κερασία Τουλιάτου: αισθαντικότητα και ποιητική διάθεση» | από την Ήρα Παπαποστόλου | Κριτικός & Ιστορικός τέχνης

ΚΕΡΑΣΙΑ ΤΟΥΛΙΑΤΟΥ: ΑΙΣΘΑΝΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ

Σε αντίθεση με τις προηγούμενες δουλειές της όπου χρησιμοποιεί λάδι σε καμβά, αυτή τη φορά η Κερασία Τουλιάτου επιλέγει την ακουαρέλα για να εκφραστεί. Η τεχνική αυτή προϋποθέτει έναν ιδιαίτερο τρόπο δουλειάς όπου παίζουν σημαντικό ρόλο η διαφάνεια των χρωματικών στρωμάτων, το είδος του χαρτιού που βρίσκεται από κάτω και η τελείως άθικτη επιφάνειά του. Το χαρτί διακρίνεται κάτω από τη ζωγραφική επιφάνεια, στοιχείο που βοηθά στη δημιουργία λεπτών αποχρώσεων και στην επιτυχημένη απόδοση μιας διάφανης ατμόσφαιρας στο έργο της. Τοπία, πορτρέτα, λουλούδια, ρόδια και κοχύλια είναι μερικά από τα θέματά της όπου προσπαθεί να αποδώσει το εύθραυστο του χαρακτήρα τους προσεγγίζοντάς τα με μεγάλη τρυφερότητα και οικειότητα. Γι’ αυτό και επιλέγει σαν μέσο της την ακουαρέλα. Η ίδια λέει: «Διαφάνεια, φρεσκάδα, ατμόσφαιρα, λιτότητα, στη ζωγραφική είναι δυνατότητες που δίνει η υδατογραφία με την οποία ασχολούμαι τα τελευταία τρία χρόνια .Τα θέματά μου ξεκινούν από κάτι συγκεκριμένο αλλά στην πορεία ενδέχεται να «ξεφύγουν» (κι εγώ μαζί τους )… Αφήνομαι να με παρασύρει-οδηγήσει η ρευστότητα του υλικού και να αποτελέσει αφορμή για μαγική περιπλάνηση στο χρώμα. Πολλές φορές, κυρίως στα τοπία, απομακρύνομαι εντελώς από την αρχική ιδέα-εικόνα αλλά αυτή η «ανατροπή» όταν συμβαίνει και εφ’όσον αποδίδει την αίσθηση που αποπνέει το θέμα είναι που με συναρπάζει και εν τέλει μ’ ενδιαφέρει ».

Η τέχνη της μιμείται και αναπαριστά την εξωτερική πραγματικότητα. Όμως παρόλο που ξεκινάει από μία περιγραφική απεικόνιση της πραγματικότητας, τα τοπία της καταλήγουν να είναι σχεδόν αφαιρετικά. Δουλεύει συνήθως με μια χαμηλόφωνη, συγκρατημένη χρωματική κλίμακα σε ήπιες τονικές διαβαθμίσεις, χωρίς αντιθέσεις και συγκρούσεις, όσο προσπαθεί να εισχωρήσει στους πλαστικούς και αισθητικούς προβληματισμούς της ιδέας που θέλει να απεικονίσει. Εν τέλει, συλλαμβάνει την οπτική εντύπωση που γεννάει ένα τοπίο αντί να επιχειρήσει μια πραγματική αναφορά σ’ αυτό, καταγράφοντας την αίσθηση των χρωμάτων της φύσης: «πιάνει» τα φευγαλέα χρώματα όπως αυτά εμφανίζονται στη φύση σε μια δεδομένη στιγμή.

Τα θέματά της τα προσεγγίζει με απλότητα, λεπτή ευαισθησία και, απελευθερωμένη, χάρη στη φύση του υλικού που χρησιμοποιεί, αναζητά τον συγκινησιακό χαρακτήρα τους, αποδίδοντάς τα με αισθαντικότητα και γνήσια ποιητική διάθεση. Πολύ ωραία δουλειά ντελικάτη και εύθραυστη. Η στροφή προς τη φύση, η έμφαση στην υποκειμενική ευαισθησία και το συναίσθημα σε αντιδιαστολή προς το λόγο είναι μερικά στοιχεία που χαρακτηρίζουν τη ζωγραφική της, στοιχεία ενός ρομαντικού πνεύματος. Ο «ρομαντισμός» της αυτός προσδίδει έναν μεταφυσικό τόνο στο αίσθημα της φύσης, ερεθίζει τη μελαγχολία του θεατή και τον κάνει να αγαπήσει έναν κόσμο που τον κάνει να ονειροπολεί.

Ήρα Παπαποστόλου 
Κριτικός & Ιστορικός τέχνης